Новости

Занимливости

Запознајте го вистинскиот Могли, момчето кое го одгледале волци

Краткиот, тажен живот на едно диво момче кое послужи како инспирација за „Книгата за џунглата“.

Момчето Могли, главниот лик од романот „Книгата за џунглата“ на Радјард Киплинг е вистинска личност.

Неговото име е Дин Сеничар и всушност бил одгледан од волци во џунглите на Утар Прадеш во Индија. Го пронашла група ловци во 1867 година и го однеле во сиропиталиште. За разлика од цртаниот лик Могли, Дин не успеа да постигне вистинска комуникација со луѓето.

 

Во 19 век, момчето Дино Саничар навистина го воспитувале волци во текот на првите неколку години од неговиот живот, а тој пораснал верувајќи дека е член на глутницата. Дури кога ловците откриле дека спие во пештера, го однеле во блискиот дом за сираци.

Вработените во домот за деца без родители се труделе да го научат на работи и вештини кои тој дотогаш не ги знаел, како одење и зборување. Меѓутоа, јазот што се создал помеѓу човековото однесување и она што го научил од животните, бил преголем. Приказната за вистинскиот Могли, не заврши како онаа во цртаниот и анимираниот филм.

Годината беше 1867 година, а местото на дејствување беше областа Буландшар во Индија. Една ноќ, група ловци се пробивале низ џунглата кога наишле на чистилиште. Зад него се наоѓал влезот во пештерата каде, како што тогаш верувале ловците, живеел волк-самец.

Ловците веќе биле подготвени да го фатат својот плен, кога сфатиле дека тоа што го виделе не е животно. Тоа беше момче, не постаро од шест години. Ниту им пријде ниту им одговараше на прашањата.

Ловците го донеле во сиропиталиштето Сикандра Мисио во градот Агра. Во сиропиталиштето му го дале името Дин Саничар, што на хинди значи Сабота – денот кога пристигнал. За време на неговиот престој во сиропиталиштето, тој добил друго име: „Волк момче“.

Според приказните на вработените во сиропиталиштето, однесувањето на момчето повеќе личело на однесување на животни отколку на човечко однесување. Одел на сите четири и едвај стоел на две нозе. Јадел само сурово месо, а потоа, како животните кога сакал да ги изостри забите, глодал коски.

– Леснотијата со која успеа да ползи на сите четири нозе е изненадувачка – му напишал на својот колега Ерхарт Луис, управителот на домот за сираци. Пред да проба некоја храна, ја мирисал, а ако не му се допаѓал мирисот, ќе ја фрлел.

Комуникацијата со „вистинскиот Могли“ била отежната од причина што ако тој сакал да каже нешто, ќе ‘ржел или ќе завивал како волк.

Меѓутоа, колку подолго престојувал во сиропиталиштето, толку повеќе почнувал да го прифаќа однесувањето на луѓето. Научил да стои исправено и, како што вели негувателката, почнал сам да се облекува. Некои дури велат дека имал една не толку голема особина: пушење цигари.

Дин Саничар имал само 35 години во 1895 година кога починал од туберкулоза. Иако поголемиот дел од својот краток живот го поминал во друштво на луѓе, тој никогаш целосно не се приспособил на ,,човечкиот” живот.

Извор:24sedam.rs

Евротип
SNBROKER
To Top